Czy można zhakować robotaxi — i jak autonomiczne auto się broni

Bezpieczeństwo 30 czerwca 2026 · ~5 minut czytania

To jedno z pierwszych pytań, jakie ludzie zadają o autonomiczne taxi — zaraz po „a co jak wyskoczy dziecko na drogę". Skoro auto to komputer na kołach, to czy jakiś nastolatek z laptopem może je przejąć i wysłać w krzaki? Odpowiedź nie brzmi ani „nie ma szans", ani „to tylko kwestia czasu". Brzmi: to realne ryzyko, które w tej branży traktuje się bardzo poważnie — i dlatego obudowuje warstwami zabezpieczeń. Rozłóżmy to na kilka konkretnych pytań.

Czy da się zdalnie „przejąć kierownicę"?

To najgorszy scenariusz z wyobraźni: ktoś z drugiego końca świata skręca autem w twoim imieniu. W praktyce jest on najtrudniejszy do wykonania, bo najlepiej pilnowany. Systemy jazdy (te, które faktycznie decydują o skręcie i hamowaniu) są celowo odseparowane od systemów „rozrywkowych" i łączności — to nie jest jeden wspólny komputer, do którego wystarczy wejść przez ekran multimediów. Krytyczne komendy są podpisane kryptograficznie: auto wykonuje tylko polecenia, które potrafi zweryfikować jako pochodzące z zaufanego źródła. Właśnie na tej zasadzie działa flotowe API, przez które operator w ogóle komunikuje się z autem — opisaliśmy je w tekście o Tesla Fleet API w Europie.

A oszukanie czujników? Naklejka na znaku?

To ciekawsza kategoria, bo tu badacze naprawdę pokazali działające ataki w laboratorium — na przykład spreparowany impuls, który potrafi „domalować" lidarowi nieistniejącą przeszkodę albo zmylić GPS co do pozycji auta. Brzmi groźnie, ale są dwa haczyki. Po pierwsze, takie ataki są trudne technicznie i zwykle wymagają specjalistycznego sprzętu wycelowanego dokładnie w konkretny pojazd. Po drugie — i ważniejsze — robotaxi nie polega na jednym zmyśle. Kamery, radar i lidar patrzą na świat równolegle, a gdy ich obraz się nie zgadza, system nie zgaduje, tylko wybiera ostrożność. Jak te trzy zmysły składają się w jeden obraz drogi, tłumaczymy w artykule o autonomicznej nawigacji.

Człowieka też da się „zhakować" — oślepić słońcem, zmylić fałszywym znakiem, rozproszić telefonem. Różnica w tym, że maszyna ma kilka niezależnych zmysłów naraz i nie odwraca wzroku.

Kto w ogóle wymaga tych zabezpieczeń?

Cyberbezpieczeństwo aut przestało być dobrą wolą producenta — jest wymogiem prawa. Regulacja ONZ nr 155 (UN R155) sprawiła, że każdy nowy typ auta homologowany w Unii Europejskiej musi mieć certyfikowany system zarządzania cyberbezpieczeństwem — od projektu, przez produkcję, po cały okres życia pojazdu. Bliźniacza regulacja R156 pilnuje aktualizacji oprogramowania: żeby łatki dało się bezpiecznie dostarczać i żeby nikt po drodze ich nie podmienił. Auta, na których ma jeździć polskie robotaxi, są tym objęte fabrycznie.

Co jeszcze stoi na straży

Poza samym pojazdem obrona jest wielowarstwowa:

Uczciwie: żaden system podłączony do sieci nie jest nietykalny — ani w aucie, ani w banku, ani w telefonie. Sęk w tym, żeby ryzyko było małe, a skutki ewentualnego błędu ograniczone. Dlatego robotaxi projektuje się tak, by najgorsze, co potrafi zrobić zaskoczony system, to bezpiecznie stanąć — a nie zrobić coś niebezpiecznego. To ta sama filozofia „ostrożność zamiast zgadywania", która stoi za danymi o bezpieczeństwie autonomicznej jazdy. A o tym, jakie dane auto zbiera po drodze i kto ma do nich dostęp, osobno w tekście o prywatności i RODO.