Zoox — robotaxi Amazona bez kierownicy i pedałów

Większość robotaxi na świecie to zwykłe samochody, z których po prostu usunięto kierowcę — Jaguar I-PACE u Waymo, Tesla Model Y w planach RoboCab. Zoox, projekt należący do Amazona, poszedł inną drogą: zbudował pojazd od zera, bez kierownicy, pedałów i fotela kierowcy, który nie ma nawet przodu ani tyłu w tradycyjnym sensie. Sprawdziliśmy, jak to naprawdę wygląda i gdzie już można się nim przejechać.

Pojazd bez przodu i tyłu

Najbardziej rozpoznawalna cecha Zoox to symetryczna, pudełkowata karoseria — amerykańskie media nazywają ją żartobliwie „na kształt tostera". Auto nie ma jednego ustalonego kierunku jazdy: dzięki skrętnym kołom na obu osiach (układ skrętny czterech kół) może ruszyć w dowolną stronę bez zawracania. W praktyce oznacza to, że może wjechać na podjazd przodem i wyjechać z niego bez cofania, a na zablokowanej drodze po prostu „zmienia front" i jedzie w drugą stronę.

W środku nie ma kierownicy, pedałów ani fotela kierowcy. Cztery miejsca dla pasażerów są ustawione w układzie karetowym — dwie kanapy zwrócone do siebie, jak w starym przedziale kolejowym. Drzwi po obu stronach nie otwierają się na bok, a przesuwają, żeby zajmować mniej miejsca przy wsiadaniu na wąskich uliczkach.

4 miejsca, w układzie dwóch kanap naprzeciw siebie
2 miasta z publicznymi przejazdami (Las Vegas, San Francisco)
~2 mln mil autonomicznej jazdy (dane Zoox, początek 2026)

Gdzie już jeździ

Zoox wystartował z darmowymi przejazdami dla publiczności w Las Vegas we wrześniu 2025 roku, a w listopadzie 2025 dołączyło San Francisco — tam na początek dla osób z listy oczekujących. W marcu 2026 firma ogłosiła rozszerzenie strefy obsługi w San Francisco na sporą część wschodniej strony miasta — Marina, North Beach i Chinatown — a jednocześnie zapowiedziała przygotowania do startu w Miami i Austin oraz mapowanie ulic Dallas i Phoenix pod kolejne testy. Do tamtego momentu flota przejechała w trybie autonomicznym blisko 2 mln mil i przewiozła ponad 350 tys. pasażerów.

Zanim nowy pojazd trafi na ulice kolejnego miasta, Zoox najpierw testuje oprogramowanie na zwykłych, zmodyfikowanych SUV-ach Toyota Highlander z kierowcą bezpieczeństwa za kierownicą — i tylko sprawdzone w ten sposób oprogramowanie trafia do właściwych, celowo zaprojektowanych pojazdów bez kierownicy.

Czym to się różni od podejścia RoboCab

My wybraliśmy odwrotną strategię — zamiast projektować pojazd od zera, startujemy z gotowym samochodem elektrycznym. Pisaliśmy o tym wyborze szerzej w artykule o tym, dlaczego postawiliśmy na Teslę Model Y: to podejście, które pozwala ruszyć szybciej i bez kosztów budowy fabryki pojazdów od podstaw, kosztem rezygnacji z takich sztuczek jak jazda w dwie strony.

Obie drogi mają sens, tylko w innej skali czasu. Zoox, wspierany budżetem Amazona, może sobie pozwolić na lata projektowania unikalnego nadwozia, zanim przewiezie pierwszego płacącego pasażera. Mniejszy operator, który chce ruszyć w konkretnym mieście w rozsądnym czasie, bardziej zyskuje na gotowym, dopracowanym już samochodzie. RoboCab planuje start w 2027 roku, najpierw w Opolu, właśnie w tym drugim modelu.

Co to znaczy dla pasażera

Z perspektywy osoby zamawiającej przejazd różnica w konstrukcji pojazdu jest w praktyce niewidoczna — liczy się to, czy auto przyjedzie na czas, czy jazda jest spokojna i czy aplikacja działa bez niespodzianek. Symetryczne nadwozie Zoox to głównie korzyść operacyjna (mniej cofania, krótsze zawracanie w wąskich uliczkach), a nie coś, co pasażer odczuje inaczej niż komfort jazdy w zwykłym aucie. Ciekawostką wizualną zostaje fakt, że z zewnątrz trudno zgadnąć, w którą stronę pojazd zaraz ruszy.

Źródła: TechCrunch, marzec 2026, Dallas Innovates — opis konstrukcji pojazdu.