Robotaxi w Austin i Phoenix — jak działają Waymo i Tesla

Case study 10 listopada 2026 · ~7 minut czytania

Phoenix i Austin to dwa miasta, w których najdłużej i najintensywniej sprawdza się, co właściwie znaczy „jeździ bez kierowcy” w realnym ruchu, a nie na firmowej prezentacji. W Phoenix Waymo wozi pasażerów bez nikogo za kierownicą od ponad sześciu lat. W Austin to samo robi Tesla — od półtora roku, i w zupełnie innym tempie. Oba miasta warto znać, bo to na nich Europa (i Polska) będzie się uczyć, co w praktyce oznacza „autonomiczny”, a co wciąż jest obsługą zdalną pod inną nazwą.

Phoenix: sześć lat testowania granic

Waymo otworzyło w Phoenix w pełni bezkierowcową usługę dla zwykłych klientów 8 października 2020 roku — jak podał oficjalny blog Waymo, firma zaczęła wtedy „otwierać w pełni bezkierowcową ofertę dla użytkowników Waymo One”. To był pierwszy na świecie moment, w którym płacący pasażer mógł wsiąść do auta bez człowieka za kierownicą w codziennym, publicznym ruchu miejskim — nie na zamkniętym torze testowym.

Usługa działa w wyznaczonym obszarze — tak zwanym geofence. Auto nie podjedzie po Ciebie, jeśli stoisz poza umowną granicą, i nie wyjedzie z niej, nawet jeśli trasa byłaby krótsza. Granica rośnie z czasem (w samym Phoenix obejmuje już lotnisko), ale system nigdy nie improwizuje poza mapą, którą dokładnie przetestował.

Granica geograficzna to jedno. Drugą, mniej widoczną granicą jest to, co dzieje się, gdy auto trafi na sytuację, której nie rozumie — na przykład nietypowe oznakowanie robót drogowych. Tu wchodzi tzw. fleet response: ludzie, do których samochód może się „zapytać”. Waymo opisuje to wprost na swoim blogu: pojazd „jest w każdej chwili w pełnej kontroli nad autem” i „w ogromnej większości takich sytuacji radzi sobie sam, bez pomocy” — a operator fleet response nie prowadzi auta zdalnie, tylko odpowiada na konkretne pytanie (np. który pas jest zamknięty przez pachołki) i auto samo decyduje, co z tą informacją zrobić. To ważne rozróżnienie: to doradzanie, nie zdalne kierowanie.

Austin: dwa tempa w jednym mieście

W Austin działają dwie firmy, ale w bardzo różnym rytmie. Waymo weszło tam przez aplikację Ubera — partnerstwo ogłoszono w 2024 roku, a usługa od początku obejmowała około 95 km² miasta (37 mil kwadratowych), od Hyde Park przez centrum po Montopolis, z flotą elektrycznych Jaguarów I-Pace.

Tesla poszła inną drogą: własna aplikacja, własna flota, start od zera. 22 czerwca 2025 roku do ulic South Austin wyjechało około dziesięciu Modeli Y. Każdy przejazd kosztował płaską opłatę równowartości ok. 17 zł (przy kursie ~4 zł za dolara) — cena bardziej symboliczna niż rynkowa. W każdym aucie na fotelu pasażera, nie kierowcy, siedział pracownik Tesli jako „opiekun bezpieczeństwa”, z dostępem do awaryjnego zatrzymania, ale bez kierownicy przed sobą. Dopiero 22 stycznia 2026 roku Tesla zaczęła wozić część pasażerów bez tego opiekuna na pokładzie — siedem miesięcy po starcie, nie od razu.

21 października 2026 roku Tesla opublikowała swój pierwszy Raport Bezpieczeństwa Robotaxi. Według niego, między 22 stycznia a 18 października 2026 flota przejechała ponad 3,1 mln mil (ok. 5 mln km) bez opiekuna bezpieczeństwa w aucie, z czego większość w samym Austin. W tym samym raporcie Tesla ogłosiła cztery kolejne miasta — Las Vegas, Jacksonville, Phoenix i San Antonio — jako „już wkrótce”, bez podania dat startu. To ciekawy kontrast: Phoenix, gdzie Waymo jeździ bez kierowcy od sześciu lat, dla Tesli jest wciąż punktem na mapie planów, nie działającą usługą.

Ile to kosztuje i jak długo się czeka

Badanie firmy Obi, cytowane przez TechCrunch, policzyło realne ceny przejazdów w Zatoce San Francisco na przełomie listopada 2025 i stycznia 2026. Waymo wypadło najdrożej — średnio ok. 79 zł za kurs (przy kursie ~4 zł za dolara), wobec ok. 70 zł za Ubera i ok. 62 zł za Lyfta. To wciąż premia za robotaxi, ale mniejsza niż rok wcześniej, gdy Waymo kosztowało nawet 30–40% więcej niż konkurencja — dziś to raczej 13% względem Ubera i 27% względem Lyfta.

Czas oczekiwania na auto poszedł w drugą stronę. Uber podjeżdżał średnio po 3,15 minuty, Lyft po 5,14, Waymo po 5,74 — dłużej niż rok wcześniej, bo flota nie rośnie tak szybko jak popyt. Tesla w tym samym badaniu wypadła najsłabiej: średnio 15,32 minuty czekania, co akurat nie jest niespodzianką przy flocie liczonej w dziesiątkach, a nie tysiącach aut.

Kto to nadzoruje

Oba systemy działają pod stałym nadzorem amerykańskiego regulatora NHTSA, i to nie jest formalność na papierze. W maju 2024 roku agencja otworzyła postępowanie wobec Waymo po 22 zgłoszeniach — 17 kolizji z przedmiotami (np. słupkami, zaparkowanymi autami) i kilku przypadkach jazdy pod prąd. W październiku 2025 roku ruszyło drugie postępowanie, tym razem po zgłoszeniu, że pojazd Waymo w Atlancie nie zatrzymał się przy wysiadających dzieciach z autobusu szkolnego z wysuniętym znakiem stop — objęło ono około 2000 pojazdów. Waymo odpowiedziało aktualizacją oprogramowania floty, a sprawa wciąż jest otwarta. Żadne z tych postępowań nie zatrzymało rozwoju usługi — pokazuje to raczej, jak wygląda nadzór nad flotą w skali tysięcy aut: ciągły, a nie jednorazowy odbiór na starcie.

Czego może się nauczyć Europa

Trzy rzeczy z tego porównania przekładają się bezpośrednio na to, co dzieje się w Europie. Pierwsza: geofencing i stopniowe rozszerzanie granicy to nie prowizorka na start, to stały element modelu — sprawdzaliśmy to już szerzej, opisując globalną mapę robotaxi. Druga: zdalna pomoc to nie zdalne prowadzenie — rozróżnienie, które będzie kluczowe także dla tego, jak w Polsce nadzorowane są takie pojazdy pod nowymi przepisami. Trzecia: przejście od auta z człowiekiem na miejscu pasażera do auta bez niego nie jest jednorazowym przełącznikiem — w Austin zajęło to siedem miesięcy, krok po kroku, pod nadzorem regulatora, tak jak opisywaliśmy w historii robotaxi od pustyni do metropolii.

To właśnie ten etapowy model — najpierw mniejszy, dobrze przetestowany obszar, zanim regulator i dane z kolejnych kilometrów pozwolą go rozszerzyć — będziemy budować w RoboCab, tylko w znacznie mniejszej skali i pod polskim prawem, które do około 2030 roku wymaga ściślejszego nadzoru nad każdym pojazdem. RoboCab wystartuje w 2027 roku, najpierw w Opolu, z flotą elektrycznych Modeli Y — nie z ambicją bycia drugim Phoenix od razu, ale z tą samą logiką: najpierw mniejszy, dobrze przetestowany obszar, potem jego rozszerzanie.